Lieve Bas

Zo begint dit verhaal; “lieve Bas”
maar je zal het niet meer horen of lezen.In de nacht van zaterdag 19 op zondag 20 november ben je overleden.Er is een einde gekomen aan jouw leven maar ook aan jouw lijden.Ieder jaar zagen wij jou achteruit gaan maar ieder jaar was je er wel!

 Stilletjes genieten van de vakantie. Ondanks al je pijn en de bergen energie die het je koste.En ieder jaar zeiden wij bij het afscheid: “tot volgend jaar” met de hoop in ons hart dat we je weer zouden zien. Dit jaar hebben veel mensen je uitgezwaaid met een brok in hun keel. Eigenlijk wisten we het al… het laatste jaar was geweest.

 Maar wat een vakantie heb je er nog van gemaakt; naar de dierentuin in Emmen. Daar werd de familie Mol en Muis uitgebreid met een Pinguïn. Je kon daar met je rolstoel door hun leefwereld heenrijden. Samen met Janita en Jef heb je een top dag gehad.Verderop in de week was je ‘s avonds moe en ging je er vroeg in. Geen probleem; het feest ging op je kamer door. Muziekje erbij, biertje erbij en bitterballen eten.En natuurlijk keurig gekleed op de gala avond. Samen met iedereen vieren dat deze vakantie al zo lang bestaat.

 In de Lutte zijn wij de uitdaging met jou aangegaan. Jij kon niet meer mee met Tsjechië omdat dit te zwaar voor je was. Maar voor ons bracht je ook wat nieuws mee; nachtdiensten, die al snel werden omgedoopt tot Bas-diensten. Het is begonnen met slapen bij jou op de kamer. Chris was je begeleider en sliep naast je op je kamer. Later zijn we af gaan wisselen; om de beurt had je als begeleider “Bas-dienst”.

 In Dwingeloo had je adem ondersteuning nodig. Bij jou slapen was geen optie meer. Er valt niet te slapen met een ronkend en piepend apparaat naast je. Nu werd de Bas-dienst op verschillende manieren ingevuld. Je kreeg de babyfoon van Bastiaan en Amber op je kamer en de begeleiders gingen regelmatig kijken of je hulp nodig had. Dit betekende dat er mensen een hele of halve nacht op moesten blijven. De invulling van dit rooster gaf zelden problemen, iedereen had er wel wat slaap voor over!! Het was trouwens wel opvallend dat je minder sliep als er leuke dames in de Bas-dienst zaten.

 Toch zijn er ook moeilijke momenten geweest. De jaren dat je humeur te lijden had onder je ziekte en de pijn. Absoluut begrijpelijk maar niet altijd leuk voor de begeleiders die er mee te maken hadden. Je kon kortaf en boos zijn en je aanwijzingen over wat er moest gebeuren werden daar niet beter van.

 Maar de laatste twee jaar was je vrolijker. Je had goede gesprekken gehad over je leven en blijkbaar had alles een plekje gekregen. Je kon weer genieten van de mooie gebeurtenissen op een dag. En wij konden weer genieten van jouw aanwezigheid. Je genoot stilletjes, met af en toe een goed getimede opmerking.

 Lieve Bas, we gaan je missen.

Reageren uitgeschakeld